ατους Αμπελοκήπους

περνούσε τρέχοντας απέναντι, εκτός διαβάσεων, γκρι φουστάνι κολλητό με μαύρο μπολερό, μαλλί καστανό λαμπερό προς κόκκινο, κατέληξε σε πόρτα μιας από τις καινούργιες πολυκατοικίες των Αμπελοκήπων. Εχουν περάσει πάνω από 60 χρόνια, παιδακι ήμουν και η εικονα με στοιχειώνει. Γιατί έτρεχε εκείνη η καλοντυμένη γυναίκα ανάμεσα στα αυτοκίνητα, με κίνδυνο της ζωής της;

έξω από την Τράπεζα

φόραγε σορτσάκι και οι ξασπρουλιάρικες γάμπες του, ελαφρώς καμπυλωμένες προς τα μέσα, ομολογούσαν τη δειλία αλλά και την εμμονή του με την τάξη, πράγμα που επιβεβαίωσε η προσοχή του προς την πόρτα ασφαλείας της Τράπεζας: την άγγιζε ίσαμε να βεβαιωθεί ότι έκλεισε πίσω του.

μια εικόνα, μια ιστορία