η χελώνα κι ο λαγός ταξιδεύουν

απ' το Παρίσι ως τη Βαβυλώνα

κι από τη Ρώμη ως το Πακιστάν

φεύγει ταξίδι μια γριά χελώνα

όσο τα ποδαράκια της βαστάν.

 

παίρνει καράβια, τραίνα, αεροπλάνα,

κι ύστερα μπαίνει σ' ένα φορτηγό

στο τέλος καβαλάει μοτοσυκλέτα

και κάνει -τσα!- στο φίλο το λαγό!

 

τρίβει τα μάτια εκείνος σαστισμένος

της λέει "χελώνα! αλήθεια, είσαι εσύ;"

"ξέρεις κολύμπι;" του απαντά εκείνη

"έφτασε η ώρα για να πάμε σε νησί!"

__________________

ΣΗΜ. συνεχίζεται επάπειρον και η μουσικούλα του είναι στο μυαλό μου

Ο έρωτας ανθεί στα κρατητήρια

Τελικά, φαίνεται πως κρύβεται κάτι αργεντίνικο μέσα μου. Ετσι, βγήκε η εκδοχή του άσματος στο πιο ποιητικό. Το τραγουδώ η ίδια, επειδή δεν εμπιστεύομαι σε ενοικιαζόμενες αοιδούς τα σοβαρά μου πονήματα. Τα λογάκια:

Δεκατέσσερις ήταν Φλεβάρη
με τσακώσαν να κλέβω παγκάρι
με φαντάστηκα να βρίζω και να φτύνω
μοναχός μου, με τον άγιο Βαλεντίνο!

Με ρίξαν αχταρμά στο κρατητήριο
και νόμιζα θα πέρναγα μαρτύριο
Μα ο έρωτας γωνιά γωνιά με ψαχνει
μου ρίχνει στο κεφάλι και με φτιάχνει!

Κι εκεί που έβριζα τον άγιο γκαντέμη
αυτός μου χαριζε ολόκληρο χαρέμι!
Αγγέλες αραγμένες μέσ' στα κάγκελα
κι εγώ να παριστάνω τον αρχάγγελα!

Δεκατέσσερις φέτος Φλεβάρη
να σουφρώσω κανένα παγκάρι
ο πασάκας της ψειρούς να ξαναγίνω
τό'χω τάμα, μα τον άγιο Βαλεντίνο!

Ο έρωτας ανθεί στα κρατητήρια
με κρότους, οιμωγές, βασανιστήρια
σε μάτια στολισμένα δακρυοπάχνη
Ο έρωτας κρεμιέται σαν αράχνη

Δεν ξαναβρίζω πια τον άγιο γκαντέμη
αυτός μπορεί να μου χαρισει και χαρέμι!
Αγγέλες αραγμένες μέσ' στα κάγκελα
κι εγώ να παριστάνω τον αρχάγγελα!

________________

Ακούγεται εδω:  https://www.podomatic.com/podcasts/rodia/episodes/2011-02-19T13_49_41-08_00

αντάξιο σε ξι ύφεξη μείξονα

χάθηκε ξανα το Ξι

ταξιδεύει με ταξί

ναυλωμένο

με το χέρι το δεξί

απλωμένο

να ξανάρθει το ταξί

περιμένω

Μη κινείστε.. σηκώνεται σκόνη!

Σκόνη σηκώνεται όταν κινείστε
μη κινηθείτε για να μη σκονιστείτε!

Στο ψυγείο σκόνη, στο κρεββάτι σκόνη,
στον καθρέφτη σκόνη...
Εγώ είναι η σκόνη!

Είμαι η σκόνη που σηκώνεται μεσάνυχτα,
χωρίς αέρα απ' τα κλειστά παραθυρόφυλλα
περνώ κι από τις άδειες χαραμάδες
κι απ' τους αρμούς των πατωμάτων αναδύομαι

Είμαι η σκόνη που απ' τις βρύσες αναβλύζω
και στάζω σκόνη σε παχείς και λείους βώλους
που απ' τα ταβάνια καταρρέω σα βροχή
που τα ντουλάπια με ρουφάνε με απληστία

Είμαι η σκόνη όπου τα σκεύη κλυδωνίζονται
-μια πλέουν στο παχύ μου στρώμα, μια βυθίζονται-
όλες τις ίνες η αφράτη μου ουσία διαποτίζει
όλα τα χρώματα απαλύνει και το μαύρο το ασπρίζει!

Ειμαι η σκόνη που καλύπτω όλα τα έπιπλα
και τα φωτιστικά, τις συσκευές, όλα μα όλα,
και τα φυτά και τις κουρτίνες, τα σκεπάσματα,
σκόνη απαλή, παχιά, βελούδινη και κάτασπρη

Είμαι η σκόνη που δε φέρνει ο αέρας,
που δε διακρίνεται ποτέ στο φως της μέρας
Είμαι η σκόνη του μυαλού και της αγρύπνιας
Λευκή, απαλή, λεπτή, λεία, παιπάλη...
_________________
ΣΗΜ. δεν θυμάμαι πότε ακριβώς γράφτηκε, (γύρω στο 2006 πιθανότατα) πάντως ανέβηκε τραγουδιστά στις 17/11/2014 εδώ: https://www.podomatic.com/podcasts/rodia/episodes/2014-11-17T06_28_47-08_00

blue vespa blue

Καβασάκι εντούρο ή Χόντα
σαν τη βέσπα δεν έχουν προσόντα
τη γαλάζια, παλιά, σκονισμένη

Χωρίς φρένο και γκάζι πηγαίνει
και το δρόμο τον βρίσκει από μόνη
τον οσμίζεται μάλλον η σκόνη

Τρέχει, τρέχει πετάει σα γλάρος
και βουτάει στο ρεύμα με θάρρος
στο φανάρι ευτυχώς, κοκκαλώνει

Σαν μουλάρι τις ρόδες στηλώνει
αποκτά στη στιγμή κάποιο βάρος
στέκει σούζα σαν νά'ναι φαντάρος!
_____________________
Πρωτογράφτηκε ατάκα κιεπιτόπου στη βωβή ΧελιδΩνα, 10 Φεβρουαρίου 2009 2:03 π.μ. Πλάκα δεν έχει; Το είχα ξεχάσει...

ΑΕΡΙΚΑ

Ψηλές, ξανθούλες ή κοντές μελαχροινές,
αφράτες, στέκες, παχουλούλες, στρουμπουλές,
με τα μπλού τζήν, αυτή τη σύγχρονη στολή,
με ξέπλεκο μαλλί
ή σκούφους ως τ' αυτιά,
με μπόττες, μοκασίνια και αρβύλες με καρφιά!

Αερικά, αερικά,
αερικά είν' αυτά,
τα νέα θηλυκά! (δεν είναι θηλυκά!)
Αγγελοι γήινοι, χωρίς φτερά!
Σύγχρονες μάγισσες, νεράιδες, ξωτικά!

Με ηδονικά μυρωδικά
αλείφουν τις πληγές νωχελικά,
που προκαλέσαν μ' ένα βλέμμα, μ' ένα χάδι, ένα φιλί,
τα νέα θηλυκά,
νεράιδες, ξωτικά,
μα οι πληγές αυτές ανοίγουν πιό πολύ!

*****

Σου ρίχνουν βλέμματα υποχθόνια, μα γλυκά,
σαν διασταυρώνεσαι στο δρόμο ξαφνικά,
κι όταν θα φτάσεις στων ματιών τους τη βολή,
σου κόβουν τη χολή,
τα νέα θηλυκά,
που προσπερνάνε με αέρα, βιαστικά!

Αερικά, αερικά,
αερικά είν' αυτά,
τα νέα θηλυκά! (δεν είναι θηλυκά!)
Αγγελοι γήινοι, χωρίς φτερά!
Σύγχρονες μάγισσες, νεράιδες, ξωτικά!

Με μυστικά φανταστικά
πληγώνουν τις καρδιές με μαγικά
λόγια του έρωτα, κουβέντες για κομπιούτερ, μηχανές,
αυτά τα ξωτικά, τα νέα θηλυκά,
που μεταλλάσσουν τους ψιθύρους σε φωνές!

*****

Ομως, τη νύχτα, όλ' αλλάζουν ξαφνικά,
πάνε στις "ντίσκο" τα κορμιά τα θεϊκά (ελκυστικά)
και ξεβιδώνονται χορεύοντας τρελλά,
με κότσο τα μαλλιά
ή πλεξίδες μακριές,
μ' αέρινα φορέματα κι αλόγων λαιμαριές!

Αερικά, αερικά,
αερικά είν' αυτά,
τα νέα θηλυκά! (δεν είναι θηλυκά!)
Αγγελοι γήινοι, χωρίς φτερά!
Σύγχρονες μάγισσες, νεράιδες, ξωτικά!

Αερικά, αερικά...
Πώς τις ζηλεύω, κι ας τις βλέπω στοργικά,
αυτές τις μάγισσες, τα νέα θηλυκά, τα ξωτικά,
μ' αυτά τα θεϊκά κορμιά, τα ελαστικά!..
Το χθες ξεφτίζει και το αύριο έρχεται, οριστικά!
________________________________
γραμμενο στις 23-12-93/ 11:15 π.μ. - 14:10 μ.μ.
το βρηκα στα σκουπιδια του πισι

Ερωτεύτηκα ένα ΜΑΛΛ...

ΤΟ ΔΩΡΟ ΜΟΥ (Η ΒΟΛΤΑ)

Σαν θα γιορτάσω τα γενέθλιά μου,
για δώρο από σένα θέλω βόλτα.
Μεγάλη,
να ξεκινάει ανοίγοντας την πόρτα
και να τελειώνει σε μιά ψάθα, στ' ακρογιάλι.

*****

Χειμώνας θάναι και θα κάνει κρύο,
μα σκέψου!
Θάλασσα, ουρανός κι εμείς οι δύο!
Στην ψάθα καθισμένοι θα ρουφάμε το ρακί
μέσ' από το παγούρι,
χρώματος χακί!

*****

Του χρόνου, πάλι στα γενέθλιά μου,
να έρθεις να με πάρεις απ' το σπίτι.
Κι απέξω,
θα καρτερώ, το μάτι στο φεγγίτη,
και πριν προφτάσεις ν' ανεβείς, εγώ θα τρέξω!

*****

Μιά βόλτα θέλω να με πάς με πλοίο.
Και πάλι,
Θάλασσα, ουρανός, κι εμείς οι δύο!
Στην πλώρη καθισμένοι θα μιλάμε σιγανά,
διπλοκουκουλωμένοι,
κύματα βουνά!

*****

Toν τρίτο χρόνο, δώρο στη γιορτή μου,
θέλω μια βόλτα μ' ένα καραβάκι.
Σαν λάδι
θάναι η θάλασσα, μεσημεράκι,
κι η βόλτα θα τελειώσει μ' ένα χάδι.

*****

Μα θάναι καλοκαίρι και βραδάκι,
Φαντάσου!
Θάλασσα, ουρανός κι ένα φιλάκι!
Στην άμμο χέρι - χέρι, δίχως σύννεφα η καρδιά,
γαλήνια θ' αρμενίζει
μέσ' στην ξαστεριά!


--------------
γράφτηκε στις 19-12-93/ 9:45 π.μ.

Της Κοσμοσφαίρας (πολύ βαρύ κι ασήκωτο)

Το άσμα διορθώθηκε επί τα βελτίω:

Κοσμοσφαίρα, αγάπη γλυκιά μου
(τεριρεμ τεριρεμ τεριρεμ τεριρεμ)
έλα μέσ' στη θερμή αγκαλιά μου
(τεριρεμ τεριρεμ τεριρεμ τεριρεμ)
από τότε που έφυγες λιώνω
τ' όνομά σου θυμάμαι με πόνο
Κοσμοσφαί-αί-αί-αί-αί-αί-αί-αί-αίρα
Κοσμοσφαί-αί-αί-αί-αί-αί-αί-αί-αίρα

Με μύδια βρασμένα στους δρόμους γυρνώ
ένα ούφο βλαμένο ζητάω να βρω
Κοσμοσφαί-αί-αί-αί-αί-αί-αί-αί-αίρα
Κοσμοσφαί-αί-αί-αί-αί-αί-αί-αί-αίρα

Το ιχώρ μου συχνά εξετάζω
(τεριρεμ τεριρεμ τεριρεμ τεριρεμ)
για να βλέπεις καλά πως σου μοιάζω
(τεριρεμ τεριρεμ τεριρεμ τεριρεμ)
Κινδυνεύω να πάθω αναιμία
γύρνα πίσω γλυκιά μου λατρεία
Κοσμοσφαί-αί-αί-αί-αί-αί-αί-αί-αίρα
Κοσμοσφαί-αί-αί-αί-αί-αί-αί-αί-αίρα

Σε βράχια, σε όρη γυρίζω ο πτωχός
και τ' αστέρι που ψάχνω έχει γίνει μπουχός
Κοσμοσφαί-αί-αί-αί-αί-αί-αί-αί-αίρα
Κοσμοσφαί-αί-αί-αί-αί-αί-αί-αί-αίρα

Στα βιβλία λοιπόν τό 'χω ρίξει
(τεριρεμ τεριρεμ τεριρεμ τεριρεμ)
και μ' αυτά διασκεδάζω τη θλίψη
(τεριρεμ τεριρεμ τεριρεμ τεριρεμ)
πακετάρω, τυπώνω, πουλάω
το μαράζι για σένα ξεχνάω
Κοσμοσφαί-αί-αί-αί-αί-αί-αί-αί-αίρα
Κοσμοσφαί-αί-αί-αί-αί-αί-αί-αί-αίρα

Σαβούρες γυρεύω με μάτια θολά
για τη πάρτη σου ψάχνω βιβλία τρελλά
Κοσμοσφαί-αί-αί-αί-αί-αί-αί-αί-αίρα
Κοσμοσφαί-αί-αί-αί-αί-αί-αί-αί-αίρα


ΣΗΜ. Ηχητικά εδώ για 7 μέρες
Αν δεν προλάβετε, τραγουδείστε το κατά τα διάσημα Δυνατά και ΕΛληνικά άσματα Μαντουβάλα, Ζιγκουάλα, κλπ

Ψιψίνα αιγυπτία (για τον Tero )

Πάει χάθηκε το Ψι!
μ' ένα αέρινο ταψί
στα πελάγη του αιθέρα κολυμπάει.

Αν το Ψι είχε ψυχή,
Θάθελε στο Πι και Φι
στον αλφάβητο παράδεισο να πάει!

Το μικρούτσικο το Ψι
προτιμάει το ταψί
απο τ' άσπρα του παράδεισου τα κρίνα.

Αν αφήσει το ταψί,
μάλλον θα ξεφουρνιστεί
ως αιγύπτια κατάμαυρη ψιψίνα!


(25/10/2003/15:15)
Συλλογή: «Αλφάβηττος Παράδεισος» (2003)
------------------------
ΣΗΜ. Για 7 μέρες ακούγεται εδώ

ΒΙΑΙΟΤΗΣ ΣΤΗΝ ΤΗΛΕΟΡΑΣΗ (ασμάτιον)

Μέσ' στις ταινίες των καναλιών, μέσ' στο σκοτάδι,
παραμονεύει ένας άντρας με πιστόλι
και δε μ' αφήνει σε ησυχία κάθε βράδυ.

Πότε σαλτάρει, πότε στέκει στη γωνία,
πότε απειλεί και με γεμίζει αγωνία,
πυροβολεί στην ερημιά ή μέσ' στην πόλη,
βίαιος πάντα και σκληρός, με το πιστόλι.


Καυγάδες, κλωτσιές και μπουνίδια,
μπαμ! μπουμ! ντουφεκιές, πιστολίδια,
η βία τα νεύρα μου σπάει
και πάει ο ύπνος μου, πάει...


Κι όσο πασχίζω να πετύχω μιά ταινία,
κάτι αστείο, να χαρώ, να ξεφαντώσω,
για να ξεφύγω απ' της ζωής την αγωνία,

αυτός πετιέται ξαφνικά και 'γώ νευριάζω.
Κι όσο περνά η ώρα κι αρχίζω να νυστάζω,
έτσι μού έρχεται ν' αρπάξω το πιστόλι
και μπαμ! να σπάσω το γυαλί, να τον σκοτώσω!


Καυγάδες, κλωτσιές και μπουνίδια,
μπαμ! μπουμ! ντουφεκιές, πιστολίδια,
η βία τα νεύρα μου σπάει
και πάει ο ύπνος μου, πάει...


--------------------
ΣΗΜ. Μπορείτε να το ακούσετε εδώ για 7 μέρες

Ελληνικά νησιά -001-002

Μονάκριβή μου Ανάφη
Το χρώμα σου με βάφει
Κι αν όλα πάνε στράφι
Υπάρχει και η σκάφη!

Καλή μου Μυτιλήνη
Το ούζο σου με σβήνει
Κι αν μείνω από βενζίνη
Υπάρχουνε κι οι κρίνοι!

O KAΠΝΙΣΤΗΣ

Στο ένα χέρι μου κρατώ
ένα ποτήρι με ποτό,
με τ' άλλο χέρι μου θα πάρω
απ' το πακέττο ένα τσιγάρο...

Και θα καπνίζω, θα καπνίζω, θα καπνίζω,
με συννεφάκια το ταβάνι θα γεμίζω...

***

Στο χέρι μου τ' αριστερό
το δαχτυλίδι μου φορώ,
με το δεξί μου το χεράκι
κρατάω ένα τσιγαράκι...

Και δαχτυλίδια, δαχτυλίδια, δαχτυλίδια,
με τον καπνό μου κάνω όμορφα στολίδια...

***

Στο χέρι μου τ' αριστερό
μού 'χουν σφηνώσει τον ορρό
και το δεξί μου το χεράκι
ψάχνει για ένα τσιγαράκι...

Για να φουμάρω, να φουμάρω, να φουμάρω,
να φύγει η ώρα, περιμένοντας το Χάρο...

***

Στου Παραδείσου την αυλή
λαλεί γλυκόλαλο πουλί,
κι οι κολασμένοι, πάρα κάτω,
στης πίσσας κολυμπούν τον πάτο...

Στο καπνιστήριο θα μπω πού 'ναι στη μέση,
για να καπνίζω το τσιγάρο που μ' αρέσει...

05-11-94/10:25
διασκευή: 25/01/2005/20:03
_________________
ΣΗΜ. ακουστε το εδώ:

Ο αυτόματος τηλεφωνητής (αφιερωμένο στο πιο γλυκό ψαράκι, τον Κοκοβιό)

Στο γραφείο τηλεφώνησα μιά μέρα,
το μηχάνημά σου βγήκε στον αέρα
και μου μίλησε σε τόνο αυταρχικό:
"Μετά τον ήχο, το χαρακτηριστικό..."

*****

Αυτόματος υπάλληλος, διαμεσολαβητής,
ο τηλεφωνητής,
ο τηλεφωνητής!
Ακούραστος, στο τζάμπα δουλευτής!
Απρόσωπος καθρέφτης της φωνής!

*****

Τηλεφώνησα στο σπίτι κάποιαν ώρα,
το μηχάνημά σου μούκοψε τη φόρα,
και μιλώντας μου, με κόλλησε στον τοίχο!
"Δεν είμαι εδώ, μιλήστε μετά τον ήχο!"

*****

Αυτόματος υπάλληλος, διαμεσολαβητής,
ο τηλεφωνητής,
ο τηλεφωνητής!
Ακούραστος, στο τζάμπα δουλευτής!
Απρόσωπος καθρέφτης της φωνής!

*****

Μέρες τώρα, να σε βρώ δεν καταφέρνω.
Την απάντηση κατάμουτρα την παίρνω
την απρόσωπη! Στο σύρμα της γραμμής
μου μιλάει ξερά ο τηλεφωνητής!

*****

Αυτόματος υπάλληλος, διαμεσολαβητής,
ο τηλεφωνητής,
ο τηλεφωνητής!
Ακούραστος, στο τζάμπα δουλευτής!
Απρόσωπος καθρέφτης της φωνής!


(22-12-93/ 10:10 π.μ.)
_______________________
ΣΗΜ. αποθηκευμένος ο ήχος εδώ για 7 μέρες

Διώχνω το θάνατο

Ζωγραφίζω το κόκκινο
βλέπω αίμα αντί χαρά
ζωγραφίζω το ρόδινο
βλέπω σπλάχνα ανοιχτά.
Ζωγραφίζω γαλάζιο
γύρω μελανιασμένα πτώματα
πράσινο βάζω της ελπίδας
στο χορτάρι χολή.

Μαύρο έβαλα στο τέλος
μ’ ένα μικρό αστράκι
ν’ αχνοφέγγει στα βάθη
κατακίτρινο φωτεινό.

Ο ήλιος μίκρυνε αλλά ήλιος πάντα μένει...
Ο ήλιος μίκρυνε αλλά ήλιος πάντα μένει...

_____________________
ΣΗΜ. αποθηκευμένος ο ήχος εδώ για 7 μέρες

Η κραυγή μιας γυναίκας (επετειακό)

Ζωγραφίζω το κόκκινο,
βλέπω αίμα αντί χαρά.
Ζωγραφίζω το ρόδινο,
βλέπω σπλάχνα ανοιχτά.

Ζωγραφίζω γαλάζιο,
γύρω μελανιασμένα πτώματα.
Πράσινο βάφω, της ελπίδας,
στο χορτάρι χολή.

Μαύρο έβαλα στο τέλος,
μ' ένα μικρό αστράκι,
ν' αχνοφέγγει στο βάθος,
κατακίτρινο, φωτεινό.

Ο ήλιος μίκρυνε,
αλλά ήλιος πάντα μένει...

________________________
ΣΗΜ. Τραγουδιστά, εδώ για 7 μέρες ακόμα

Η ΠΛΑΓΓΩΝ ΚΑΙ ΤΟ ΠΛΑΓΚΤΟΝ

Εκολύμβα η πλαγγών
ανοικτά των Οινουσών
και, απο καιρού εις καιρόν,
βούταγε εις τον βυθόν
να χαζέψει το πλαγκτόν.

Κολυμβήτρια δεινή
κέρινη γαρ και στιλπνή.
Επιπλέουσαν ιδών
πρίγκηψ ομφαλοσκοπών
έπεσεν εις μαρασμόν.

**

Το πλαγκτόν γυαλιστερόν
ήτο χάρμα οφθαλμών.
Η ευάλωτη πλαγγών
εμαγεύετο απ’ αυτόν
τον υδάτινον συρμόν.

Των πριγκήπων ο κανών
-πεποιθήσεων ακραιφνών-
ήτο άνω ποταμών:
Να μη θέτουν εαυτόν
εις τοιούτον συρφετόν!

**

Επερίμενε λοιπόν
σε κανό πριγκηπικόν
να πλησιάσει η πλαγγών
και, με ασπασμόν τερπνόν,
να τον θέσει υπ’ ατμόν.

Διερχομένων των ωρών,
των μηνών, των ενιαυτών,
απο αυγής εις δειλινόν
η πλαγγών με το πλαγκτόν
και ο πρίγκηψ απορών:

**

«Τι να βρίσκει στο πλαγκτόν
που δεν έβρισκε σ’ αυτόν;»
Κάποιο χάραμα ξυπνών
-εντελώς έξω φρενών-
εφορμά ως Παφλαγών.

Αναστάς ως εκ νεκρών
και κραδαίνων τιρμπουσόν
μ’ ένα ύφος μοχθηρόν
διακορεύει αναφανδόν
την πλαγγόνα πρηνηδόν.

**

Πλήρης αναστεναγμών
στου πελάγους τον αφρόν
λυώνει πάραυτα η πλαγγών.
Ητο θέρος γαρ ξηρόν
τεσσαράκοντα βαθμών.

Εν τω θέρει το βαρύ
λυώνουσι γαρ οι κηροί
παρά χρήμα κι αφθορεί.
Ανους ο πρίγκηψ, αγνοών
τον κανόνα των κηρών.

**

Ούτω, η όμορφη πλαγγών
μετετράπει εις πλαγκτόν
και ο τα ήθη αγνοών
-εν ριπή των οφθαλμών-
εις βατράχων στρατηγόν!

Εις τον κόσμον των σκιών
πήγαν πρίγκηψ και πλαγγών.
Ανοικτά των Οινουσών
λαμπυρίζει το πλαγκτόν
διολισθαίνον βαθμηδόν.

Ηχητικά εδώ:
Η πλαγγών και το πλαγκτόν

Επίκαιρο!

Πατείστε και ακούστε:

Ο διαφημιστής της γειτονιάς σας, σας εύχεται Καλά Χριστούγεννα!

Φυλαχτείτε!

και...


Καλές Γιορτές!!!

:-)

Le tiroir

Oui, je voudrais voir
ton vide tiroir

Oui, je voudrais bien
trouver qu' il n' y a rien!