20 Ιαν 2006

Η ΕΠΑΦΗ ΜΕ ΤΟΝ ΤΟΙΧΟ


Ο νεαρός άνδρας απλώνει το γυμνό του σώμα κατά μήκος του τοίχου, γερμένος προς το δεξί πλευρό. Ακουμπά όλα του τα μέλη, εκτός απο το πρόσωπο, αναζητώντας στην επαφή αυτή κάποια λύση. Η ζέστη είναι αφόρητη και, στην επαφή του με τον τοίχο, νοιώθει τη δροσιά της αδρής επιφάνειας να διαπερνά το πετσί του. Το ότι το πρόσωπο δεν ακουμπά στον τοίχο και δε μπορεί να γευτεί ό,τι ακριβώς και το υπόλοιπο σώμα, είναι αυτό που τον ωθεί να στρέψει το άλλο πλευρό και να απλωθεί πλέον ακουμπώντας τον τοίχο με την πλάτη. Τώρα η δροσιά είναι πιο ευχάριστη και η γλυκειά ανατριχίλα διαχέεται απο τη ραχοκοκκαλιά προς το υπόλοιπο κορμί, πηχτή σαν ένα κομμάτι μελένιου πάγου που λυώνει αργά.

Πιέζει το σώμα προς τα πίσω, σα να θέλει να γίνει ένα με τον τοίχο. Αργά αλλά σταθερά, το δεξί του πόδι χώνεται μέσα εκεί απο το μηρό και κάτω, έτσι ώστε να ακινητοποιεί μερικώς το κορμί. Με αυτό το μέλος, σταθερά χωμένο μέσα στον υπόλευκο τούβλινο καλοσοβατισμένο όγκο, ο άνδρας δεν έχει πια την ευχέρεια να ξαναστραφεί προς άλλη κατεύθυνση. Ετσι, στην ίδια θέση παραμένει για κάμποσην ώρα, εξακουθώντας να πιέζει. Ο τοίχος καταβροχθίζει σιγά σιγά και τα υπόλοιπα μέλη της δεξιάς πλευράς του, μαζί με το οπίσθιο τμήμα του κορμού.

Το πίσω μέρος του κεφαλιού, η ράχη, τα οπίσθια και τα δυο πόδια έχουν χαθεί, έχουν γίνει ένα με την υπόλευκη επιφάνεια. Ολόκληρος μοιάζει τώρα με ένα ανάγλυφο και η ομοιότητα αυτή γίνεται όλο και πιο πιστή, όσο το δέρμα του αλλάζει χρώμα και αυτό, παρακολουθώντας με συνέπεια το υπόλευκο χρώμα του τοίχου. Μονάχα το πρόσωπο, το στήθος και η κοιλιά ξεχωρίζουν καθαρά, μια και τα πόδια έχουν χαθεί ολότελα. Φέρνει αργά τα χέρια εμπρός και πάνω στην κοιλιά του, χαμηλά, λες και θέλει να υποβληθεί σε εκούσια λογοκρισία, κάτι όχι και τόσο απαραίτητο αφού τα πόδια συνεχίζουν να καταβροχθίζονται απο τον τοίχο, που ρουφά τα αχαμνά μαζί με το κατώτερο τμήμα της κοιλιακής χώρας. Ισα που προλαβαίνει να αποτραβήξει τα χέρια και να τα ωθήσει αργά και τρυφερά προς το στήθος του, που έχει πλέον μαρμαρώσει.

Σταυρώνει τις παλάμες, ακουμπώντας με τα δάχτυλα τις μικρές θηλές του στήθους, και παραδίνεται στον αιώνιο ύπνο. Τα γυαλιά του πέφτουν μαλακά στο πάτωμα αποκαλύπτοντας ένα βλέμμα παρακλητικό, που απευθύνεται στο κενό. Στη στάση αυτή ίσως βρεθεί, ύστερα απο αιώνες απο την αρχαιολογική σκαπάνη, ένα υπόλευκο ανάγλυφο κάποιου άνδρα. Αντε να πιστέψει κανείς μετά, πως το ανάγλυφο δεν είχε λαξευτεί απο κάποιο γλύπτη, πως πρόκειται απλώς για έναν άνδρα φαγωμένο απο ένα τοίχο. Λίγοι υποπτεύονται την ιστορία του νεαρού αυτού, όσοι ακριβώς έχουν νοιώσει πώς είναι να σε τραβά ο τοίχος, όσοι δηλαδή γλύτωσαν παρά τρίχα το καταβρόχθισμα, ανακτώντας τη συνείδηση του εαυτού τους την κατάλληλη στιγμή, λίγο πριν το τέλος.

__________________________
ηχητικά εδώ
αν δεν ανοιγει ο συνδεσμος, διαλεξτε: -->>
http://rodia.podomatic.com/entry/2007-08-01T15_22_05-07_00

Update, 27 Oct 2007: σε γερμανικη μεταφραση, εδω:-->> AUF FÜHLUNG MIT DER WAND
αν δεν ανοιγει ο συνδεσμος, διαλεξτε: -->>
http://gerritmonnartz.kulturserver-nrw.de/

με τις ευχαριστιες μου στη Gerrit Monnartz :-)

6 σχόλια:

τσέλιγκας είπε...

Μερικές φορές καλύτερα ν'ακούς παρά να διαβάζεις :-)

nicola beerman είπε...

Αστειευομενος θα'λεγα οτι τελικα δεν ειναι ασφαλες να φυλας τα νωτα σου πηγαινωντας με την πλατη στον τοιχο.

Σιγουρα οι αρχαιολογοι δεν μπορουν να καταλαβουν σχεδον τιποτα.Αναρωτιεμαι επισης αν μπορουμε να καταλαβουμε ο ενας τον αλλο.Η εμφανιση απο μονη της δεν μπορει να μας βοηθησει.Δεν ξερω ομως αν μπορουν να μας βοηθησουν οι πεπερασμενες λεξεις που χρησιμοποιουμε.Μπορουν να αποτυπωσουν αραγε αυτο που νοιωθουμε;

Rodia είπε...

Ενας φίλος μου είχε πει "πόσο καταλαβαίνεις τους άντρες! Αυτή είναι μια περιγραφή του τί νιώθει ένας άντρας μετά την εκσπερμάτιση"

Κι όμως! Την αίσθηση αυτή την έχω νιώσει και η περιγραφή αναφερόταν αρχικά σε γυναίκα. Το άλλαξα αργότερα για να μη καρφωθώ -ήμουν άτολμη ακόμη πριν μερικά χρόνια. Είναι η αίσθηση ότι δεν μπορώ να πράξω τίποτε, ότι ώρες ωρες η ανθρωπιά χάνεται, παγώνω και γίνομαι ένα ντουβάρι για να αντέξω. Είναι η αλλοτρίωση ή η μετάλλαξη που απαιτούν οι καιροί. Οταν βρίσκεσαι ξαφνικά μόνος, τη στιγμή ακριβώς που έχεις απόλυτη ανάγκη τους φίλους, το περιβάλλον, την κοινωνία, τους βασικούς νόμους για την περίθαλψη, την πολυδιαφημιζόμενη κοινωνική πρόνοια.
Η στιγμή της δυσκολίας, της ανάγκης, είναι χειρότερη απο τη πανούκλα. Η στιγμή της αδυναμίας είναι αυτή που διαλέγεται από όλους εκείνους όσοι συνδιασκεδάζουν και σε μοιράζονται και σε ξοδεύουν για να σε εγκαταλείψουν.

Σαμμάνος είπε...

Αχ, βρε Ροδιά, κουρέλι μ' έκανες πρωί πρωί... Το χειρότερο είναι που απ' τον άνθρωπό σου περιμένεις να πάρει την αξίνα και να σε απ- εντοιχήσει κι αυτός παίρνει και σε ασπρίζει από πάνω και επιδεικνύει το έργο στο σαλόνι του. ΥΓ: Είναι αναπόδραστη η μοναξιά αυτού του κόσμου...

αμμος είπε...

[Μου αρέσει που μας το άφησες για λιγότερο μακάβριο…]
Σε αυτές τις στιγμές εγώ αισθάνομαι χαμαιλέοντας, να παίρνω το χρώμα του τοίχου, να στέκομαι σαν έπιπλο, να πλέκομαι δίπλα από το χαλί. Μια βουβή, παθητική αυτονομία, αν θέλεις. Και ναι, δίνει μια πολύ θηλυκή αίσθηση το κείμενο.
Είναι ιδέα μου ή έχεις ένα πολύ πλούσιο συρτάρι;

Rodia είπε...

Αμμος και Σαμμάνος, χαίρομαι πάρα πολύ που μοιράστηκα με σας, που καταλάβατε κάτι τι παραπάνω, αυτό το κειμενάκι...
..και.. ναι, άμμος, φίσκα είναι το συρτάρι μο λέμε!:-))